Σικελιανός – ποιητική Μούσα
Το ποίημα «Στο έρμο χωράφι εκεί στη Σαλαμίνα» ανήκει στα Λυρικά Β΄ και προσμετρείται στα ποιήματα της ωριμότερης φάσης του Σικελιανού. Εδώ θα συναντήσει κανείς όλο το φάσμα της θεματικής του: τη φύση (σε πλήθος εικόνων και παρομοιώσεων), τον μύθο και τη γυναίκα (θεά Μούσα), τη βιβλική θεματολογία (Βοόζ και Ρουθ), αλλά και το ζήτημα της ποιητικής τέχνης και δημιουργίας (παράλληλα με κάποιες αυτοεγκωμιαστικές νύξεις).
Η συνάντηση με τη Μούσα, τη θεόπνευστη έμπνευση, πραγματοποιείται μέσα σε ένα πλαίσιο υπερβατικό και μυστικιστικό, που διαγράφεται μέσω υπαινικτικών αναφορών (με τη συνδρομή ενός πλήθους εκφραστικών μέσων). Η ίδια η Μούσα δεν κατονομάζεται ρητά. Η θεϊκή της φύση γίνεται αντιληπτή από τη χρήση του κεφαλαίου γράμματος σε κάθε αναφορά στο πρόσωπό της, από την άυλη υπόστασή της («χωρίς να αφουγκραστώ το πάτημά Σου») και από τη μεταμόρφωση του φυσικού κόσμου σε υπερβατικό σύμπαν κάτω από την επιρροή της («πούθε βγαίνει ετούτ’ η λάμψη […] τα χαλίκια μοιάζουνε πετράδια / και τ’ αγκάθια απαλότερα απ’ τα κρίνα […]»). Η επίδραση που έχει πάνω στον ποιητή, είναι καταλυτική: τον οδηγεί στη λύτρωση, καθώς του επιτρέπει να συνθέσει «το αθάνατο Τραγούδι», να δοκιμάσει δηλαδή την κορυφαία εμπειρία μιας αποκαλυπτικής μεταρσίωσης, προσδίδοντας στην ποιητική διαδικασία ένα βάθος οντολογικό («[η] τρίσβαθη ψυχή μου/[…] να λυτρωθεί»).
